Meliuk, mendayu, manja. Begitulah sang Jiwa kalau sudah bertemu sandarannya. Sepertinya segala kerinduan yang dibendungnya selama tujuh purnama, kini ditumpahkan begitu saja. Demikian pula sang Sandaran Hati, serasa menenggak hujan pertama di akhir kemarau panjang, tersenyum bahagia.

Ketika itu wacana untuk menyelipkan selembar rencana di dalam serangkaian skedul yang teramat padat telah menjadi nyata. Dibayarnya sang Angin yang biasanya hanya dititipi salam, untuk mengangkat sayapnya terbang menuju kekasih hati pada hari itu. Beban rindu di pundaknya sudah melebihi segalanya, hingga harga mahal yang dimintapun tak dihiraukannya. Yang dia tahu hanya satu: menciptakan kebersamaan, walau dia tahu itu hanya untuk sesaat.

Tidak semudah itu juga sih. Kegagalan pernah terjadi ketika wacana hanya tinggal wacana. Kekecewaanpun bergulir. Menangis. Mengelus dada dan bergumam, sabar, sabar, sabar, .... Akan indah pada waktunya,....

Masih seperti mimpi, ketika sang Jiwa tiba di tempat yang dijanjikan. Di bawah atap Surga itu ia masih terus berkelahi dengan dirinya sendiri. Berharap segera bertemu agar pertengkaran itu bisa rehat sejenak seperti kisah bersambung. Sang Sandaran Hatipun masih mengatur waktu dan berhadapan dengan hujan. Hanya serbuan pesan pendek yang bisa dia kirim-terimakan melalui jaringan, kebetulan cukup bersahabat di siang yang basah itu.

Segaris cahaya menerobos celah pintu kamarku di tengah malam buta. Melintas tepat di mataku yang masih sayu, belum kuat untuk membelalak sempurna. Siapa yang datang?

Seperti biasa, perempuan itu lagi. Perempuan yang selalu hadir dalam mimpiku akhir-akhir ini. Perempuan yang mengaku datang dari masa lalu, beberapa generasi sebelum aku. Dia mengaku nenek dari buyutku. Entah sudah berapa generasi itu? Dia selalu datang dengan pakaian yang sama, model rambut yang sama, serta senyuman yang selalu menyejukkan hati itu. Tubuhnya yang indah seperti terbuat dari cahaya, penuh kehangatan.

Kali ini dia datang untuk mengatakan, "Selamat hari jadi, Nak!"

Kupeluk kebekuan cinta, ketika Nirwana menyapa untuk bahagia. Entah mengapa aku tiba-tiba tersentak di tengah lengahnya keheningan hidup. Aku lantas menghitung, sudah berapa lama aku ada di sini. Akhirnya akupun tersenyum sendiri. Bergumam senandung cinta di malam purnama. Alangkah indahnya hidup....

Letih, lelah, lesu, lemah.... Begitu yang kurasakan. Sepertinya aku sedang menderita anemia atau gejala kurang darah. Hasil pemeriksaan laboratorium darah ternyata normal. Bahkan semua hasil pemeriksaan yang ada, menunjukkan hasil yang sangat mengagumkan. Tapi kenapa gejala-gejala aneh itu selalu mengusik hari-hariku?

Lebih cermat lagi aku lihat di hasil-hasil pemeriksaan gula darah, kholesterol, fungsi hati, fungsi ginjal, semua hasilnya membuat aku mengucap puji syukur alhamdulillah, karena sampai detik itu masih dikaruniai kesehatan yang luar biasa. Tapi semoga aku sedang tidak tertipu, semoga hasil pemeriksaan darahku tidak sedang tertukar sama punya orang. Satu lagi, semoga aku tidak sedang bermimpi!

Oke, anggap saja hasil itu bisa dipercaya. Berarti nggak ada masalah di sana. Tapi tetap ada sesuatu yang nggak beres disini. Dimana? Ya di dalam tubuh ini. Kenapa? Hmm... itu yang sedang diselidiki. Karena kenyataannya, aku sedang merasakan kehadiran sesuatu yang tidak seimbang, sesuatu yang tengah melanda. Membuatku terus menerus gelisah dan resah sepanjang hari, sepanjang malam. Lebay but true.

Kalau penyakit fisik sudah tersingkirkan, masih mungkin adanya gangguan non fisik yang bisa saja melanda setiap orang. Penyakit jiwa! Ya. Tapi jangan negatif dulu, karena penyakit jiwa tak selamanya gila. Stress, galau, trauma, fobia, depresi, itu semua bisa saja diderita setiap orang normal. Nggak ada orang yang sepanjang hidupnya bisa benar-benar terhindar dari penyakit-penyakit jiwa itu.

Semakin berumur seseorang, tentu sudah sedemikian kenyang dengan apa yang disebut kegagalan. Kegagalan adalah hal biasa dalam hidup. Kegagalan inilah yang biasanya dekat dengan gejala-gejala gangguan jiwa itu.

Hadehhh... kok aku jadi takut, yah? Tapi yang ini gejala apa sebenarnya?

Sanajan aku durung nate ngurupake lilin kanggo mengeti taun-taun kapungkur ing dina kelairanmu,....
Sanajan aku uga durung nate tuku roti taart kanggo ngramekake pengetan dina bahagya ulang taunmu, ....
Sanajan uga aku ora nate weweh kembang mawar abang pratandha rasa sayangku mring sliramu, ...
Nanging sliramu ngerti, manawa katresnan iku cukup lair saka ati lan kawetu ing wujud watak lan tumindak. Apa pedahe geni lilin, roti ulang taun lan kembang mawar, sanajan kabeh mau pancen simbuling katresnan, nanging yen datan dibarengi tumindak kang mujudake rasa tresna, malah kepara kosok baline.

Tumraping aku, kawit biyen, pengetan ulang taun iku ora pati wigati. Malah amung gawe runtiking ati jalaran umur satemene ora tambah, malah kepara suda. Mesthine malah sedhih, nanging yagene kudu diramekake? Manawa kang dadi bobot wigatine kanggo bisa ngandelake rasa sukur, ya sumangga wae.

Mula aku arang kadang ngeling-eling dina ulang taun, sanajan iku dinaku dhewe. Jaman saiki pepeling ulang taun kanthi gamblang lan otomatis wus kecathet ing kalender hape. Sing ulang taun sesuk iku sapa bae, bakal metu jenenge ing layar hape dina iki pas tabuh jam rolas awan. Kalender hape jaman saiki wis bisa sinkronisasi marang akun Fesbuk, dene Fesbuk mau kang darbe cathetan bab dina2 laire para kadang.

Sejene ngono, ing Fesbuk dhewe uga sinebut kadang sapa bae kang ulang taun saben dinane. Dadi gampang nuwuhake rasa kepengin gawe ucapan selamat. Sayange sliramu nate ora sarujuk manawa aku seneng weweh ucapan ultah kadang ing Fesbuk, kamangka ing ulang taunmu dhewe aku ora nate weweh apa-apa.

Mula ing kesempatan dina iki aku kepengin nulis. Tulisanku iki minangka hadiah kanggo ulang taunmu dina iki. Mung dedonga kang bisa dak aturake. Mugiya Gusti Allah tansah paring berkah marang sisaning uripmu. Muga-muga kasembadan apa kang dadi sedyamu. Tansah bagas waras lan bagya salawase.

-Saka sisihanmu kang tansah kebak rasa tresna.


Sepining ratri nuwuhake kangening ati. Udan kan sing nembe riwis-riwis nambahi miris. Sajroning ati kang tansah ngreronce tembung-tembung katresnan, sanajan datan nate bisa kawetu. Wus pirang-pirang sasi nggonku luru tamba kanggo sepining ati, nanging amung bisa nyawangi lintang-lintang sing sorote katon abra ing antarane mendhung-mendhung kang mentiyung.

Kok ndilalah, kidung-kidung katresnan iku uga tansah nambahi kandeling rasa iki. Kala-kala katut ing rengenging kidung mau, sanadyan durung bisa mareni ati sing kekuncen ing kangen. Sanityasa kasiksa dening rasa sujana lan cubriya, embuh geneya.

Prasasat ngronce kembang melathi, nggonku tansah ngreronce ratri kang kebak rasa iki. Ing mangka saben dina wus tansah ngreronce seseratan lumantar angin kang midid sumilir. Ronce rinonce, dadiya reroncen wangi wernaning ati.

Mangsa bodhoa aku ora preduli manawa ing tembe dadi kaya ngapa. Aku mung ngerti rasaning tyas iki tansah sumedhot adheming hawa udan riwis ing wanci bengi.