Saben ambegan dak unjal, kangen iki saya ndadra. Ora koyo geni sing murub, nanging kaya mawa kang kasimpen ing awu, alon-alon ngobong saka njero. Aku kerep takon marang awakku dhewe, apa katresnan pancen kudu tansah nuntut lara supaya bisa diarani sejati. Nanging pitakon iku tansah bali dadi meneng, awit ora ana wangsulan sing temenan bisa nentremaké.
Ing wengi-wengi sing wingi, aku kerep krungu swaramu lumebu ing pangangen. Swara alus, nanging tegesé jero, kaya tembung-tembung sing tau kok ucapaké tanpa sadhar yen tembung iku bakal dadi pusaka tumrap atiku. Aku nyoba nglirwakaké, nanging saben aku nyoba mlaku adoh, elingku malah saya cedhak. Mbok manawa iki paugeraning rasa: saya disingkiri, saya kinanthi.
Ana wektu aku rumangsa dadi wong paling sepi ing donya, sanajan ana akèh wong ing sakiwa-tengenku. Guyon lan guyub ora mesthi bisa nutupi telaning ati. Ing sajroning rame, kangen iki malah saya muni banter, kaya tangis sing ora kena mijil. Aku mung bisa nyimpen lan ngleluri, kaya wong tani sing ngopeni wiji, ngarep-arep ana dina bakal thukul dadi pangarep-arep anyar.
