Sepining Ratri 2

Nalika lintang-lintang wiwit kélangan sorote, aku isih lungguh meneng ing pojok jendhela, ngrungokaké swara banyu udan sing nuthuli gendheng kaya gamelan tanpa niyat. Swara iku kaya ngajak aku ngeling-eling marang sakabehing lelampahan rasa sing wus tak simpen rapet ing palunging ati. Ana jeneng sing tansah kepethuk ing eling, sanadyan ora nate kaserat kanthi cetha. Jeneng iku kaya angin wengi, ora katon wujude nanging tansah krasa ana.

Saben ambegan dak unjal, kangen iki saya ndadra. Ora koyo geni sing murub, nanging kaya mawa kang kasimpen ing awu, alon-alon ngobong saka njero. Aku kerep takon marang awakku dhewe, apa katresnan pancen kudu tansah nuntut lara supaya bisa diarani sejati. Nanging pitakon iku tansah bali dadi meneng, awit ora ana wangsulan sing temenan bisa nentremaké.

Ing wengi-wengi sing wingi, aku kerep krungu swaramu lumebu ing pangangen. Swara alus, nanging tegesé jero, kaya tembung-tembung sing tau kok ucapaké tanpa sadhar yen tembung iku bakal dadi pusaka tumrap atiku. Aku nyoba nglirwakaké, nanging saben aku nyoba mlaku adoh, elingku malah saya cedhak. Mbok manawa iki paugeraning rasa: saya disingkiri, saya kinanthi.

Ana wektu aku rumangsa dadi wong paling sepi ing donya, sanajan ana akèh wong ing sakiwa-tengenku. Guyon lan guyub ora mesthi bisa nutupi telaning ati. Ing sajroning rame, kangen iki malah saya muni banter, kaya tangis sing ora kena mijil. Aku mung bisa nyimpen lan ngleluri, kaya wong tani sing ngopeni wiji, ngarep-arep ana dina bakal thukul dadi pangarep-arep anyar.

Nanging wektu uga dadi guru kang ora tau lali maringi piwulang. Alon-alon aku wiwit sinau nrima, yen ora kabeh rasa kudu nduweni. Ana katresnan sing mung cukup dirasakaké, ora kudu disandhang. Kaya lintang ing langit: cukup dideleng saka kadohan, ora perlu digayuh amarga ora bakal tekan.

Ing tengahing pangrasa iki, aku nemokake katentreman cilik. Katentreman amarga wis wani ngakoni apa sing tak rasakaké, sanajan ora ana sing ngerti. Aku dadi kanca tumrap awakku dhewe, ngrungokaké keluh-kesah sing biyèn tansah tak kubur jero-jero. Mbokmenawa iki wiwitaning mari: nalika ati ora maneh mlayu saka rasa, nanging gelem lungguh jejere lan ngrungokaké.

Udan wiwit mandheg, lan wengi saya sepi. Nanging ing sepiné iku, aku rumangsa ora dhewekan manèh. Kangen isih ana, nanging wis ora nggegirisi. Dheweke wis malih dadi bagean saka crita uripku, crita sing bakal tak gendhong nganti tekan wektu nalika esuk anyar teka, nggawa cahya lan pangarep-arep sing luwih wening.