Bayangkan kalau teman saya si A yang suka nyinyir ke si B. Suatu saat karena ada kesempatan si B bales nyinyirin si A. Lalu saya dengan tanpa dosa sekaligus nyinyirin si A dan si B yang sedang nyinyir-nyinyiran. Bukannya jadi lebih wise malah jadinya saya sama saja dengan mereka.

Jaman sekarang ini siapa sih yang bisa hidup tanpa media sosial atau medsos? Siapapun pasti punya, entah itu dia seorang pejabat sekelas Presiden, entah itu karyawan kantor, karyawan pabrik, pedagang asongan, bakul soto, tukang tambal ban, anak ingusan, sampai siluman kura-kura ninja dan hantu pun punya akun di medsos. Kini medsos bukan hanya milik perorangan, tetapi organisasi-organisasi yang eksis saat ini semuanya menggunakan medsos untuk media pemasar dan sosialisasi produk-produk yang mereka hasilkan.

Makanya sayapun termasuk yang paling duluan punya medsos, ya sekedar buat eksis juga sih. Biar tidak kehilangan teman, itu alasan utamanya. Maklum, hidup di belahan Nusantara bagian tertentu yang jauh dari asal muasal saya bisa jadi “orang hilang” kalau tidak eksis. Saya punya akun dari pertama kali buka sampai sekarang tidak pernah ganti-ganti. Walaupun banyak yang suka gonta-ganti akun dengan alasan ganti gadget, lupa password, pernah dihapus, dan sebagainya.

Dulu jaman medsos belum seramai sekarang, saya sering melempar hal-hal sembarangan. Baik itu lelucon, sindiran, maupun pendapat mengenai segala sesuatu, termasuk ungkapan perasaan di saat itu. Bisa saja hal-hal yang positif, bisa juga hal-hal yang negatif. Tampaknya sih ya aman-aman saja karena disamping teman medsos masih sedikit, juga fitur-fitur share dan reshare belum semasif sekarang. Makanya kalau saya menjenguk kembali status-status jaman dulu di Facebook, kadang suka geli sendiri. Sering juga heran kenapa dulu saya berani mengungkapkan hal-hal yang barangkali tidak penting dan bahkan kurang pantas. Dulu memang tidak banyak orang nyinyir seperti sekarang.



Ndhuk,
cah ayu, anakku
sing banget dak tresnani
ing wengi iki aku kepengin ngudarasa
sakehing rasa kapang kang gumandhul ing ati
dene rina lan wengi aku tansah gawang-gawangen sliramu
ewadene nganti saiki bapakmu durung bisa
cedhak rinaket marang sliramu, cah ayu
ananging bapak ora nate kendhat
anggone tansah menggalih
samubarang kang
wigati
tumraping sliramu
lan tumraping tembe burimu
mugiya ing dina iki lan mbesuk sliramu
tansah pinaringan rakhmat lan barokahing
Gusti kang Maha Agung sarta pinaringan sehat, slamet
karahayon lan raharja, lir ing sambekala
aamiin ya rabbal ‘aalamiin, ya ndhuk?
wis, cukup samene dhisik wae
pokoke bapak ora nate
kendhat anggone
ndedonga

kadingaren sore iki datan ana udan
sanajan Nopember tumekeng tengah wulan
langit lan mendhung samya agawe wewayangan
jingga abra amernani sangkan paran
angsluping srengenge ing gegodhongan
mbarengi angsluping pikiran
ing werdining katresnan

sawise sore kang jingga angslup gumanti wengi kang biru
eseme wulan purnama katon ngawe-awe sajak kemayu
sanajan peteng ndhedhet ing latar kang tanpa lampu
ijen ing ngemper aku ndhedher ukara-ukara iki dadi guritan lucu
minangka nyamudana sakehing kekarepan iku
sejatine ing sandhing wit dhondhong iku nate dak pasangi lampu
nanging embuh sapa sing tega nggrathil nyolong, sapungkurku

ya wis, dak ikhlasake mbok manawa dheweke pancen lagi butuh
kanggo madhangi pepeteng kang ndadekake samubarang ora katon utuh
manawa uga pandelenge yen rada surup wus ora pati weruh
ora ana gunane uga aku ngedumel lan kudu misuh-misuh
wong ya aku dhewe marang dheweke durung karuwan yen wis wanuh
sing penting tentrem ayem ora ana sing seneng gawe rusuh
muga-muga ginanti dening Gusti kanthi rejeki gedhe ngungkuli gajah abuh

aku banjur bali marang jingganing sore lan biruning wengi
nalika langit resik lan lintang-lintang uga ngiwi-iwi
temen anggonku kepengin nguda rasa lan mbombong ati
supaya bisa tetep setya lan tansah teguh ing janji
mulat marang para patuladhan lan samekta ing gati
sanajan adoh saka gendhuk, cah ayu ganthilaning ati
tangise ati wis cukup ngebaki rasa kangen kang tanpa upami

Para superhero sekarang mainnya keroyokan. Nggak ada lagi kisah Spiderman lawan penjahat atau Superman lawan musuhnya satu lawan satu.

Mengapa?
Mungkin kisah kepahlawanan "solo karir" seperti yang sudah sering kita lihat di jaman dulu-dulu itu sudah dianggap ketinggalan jaman.

Tapi apakah memang begitu? Memang kita selama ini mengenal pahlawan super itu sebagai superhero dalam dunianya sendiri-sendiri. Kita tidak pernah menyangka bahwa ternyata Batman itu bisa bertemu Superman dan berantem dalam “dunia” yang sama. Ternyata pertemuan itu dimungkinkan untuk saat ini.

Setelah kelompok lakon “The Avengers” yang terdiri dari beberapa karakter pahlawan versi Marvel seperti: Iron Man, Captain America, Thor, Hulk, Spiderman dan lainnya muncul beberapa kali di layar lebar dalam versi keroyokan, tentunya, di akhir tahun ini akan hadir “Justice League” keroyokan versi DC Comics. Justice League ini menghadirkan Batman yang berkolaborasi dengan Wonder Woman untuk merekrut beberapa pahlawan super versi DC Comics seperti Aquaman, Cyborg dan The Flash untuk melawan penjajah penjahat! Ceritanya melanjutkan film sebelumnya “Batman v Superman – Dawn of Justice” dimana endingnya Superman telah mati saat melawan Doomsday.

Dari beberapa sumber yang saya baca, dunia perfilman sudah menampilkan lebih dari 10 film Superman dan 12 film Batman untuk akhirnya ada ide mempertemukan kedua tokoh utama tersebut. Pertemuan itu begitu terasa seru untuk dinikmati, sama serunya dengan menikmati kisah-kisah mereka di saat masih "solo karir" dalam "dunia" masing-masing. Hal ini karena kisah kepahlawanan ala superhero terkenal seperti kisahnya Superman, Batman, Spiderman serta kehadiran karakter wanita seksi yang perkasa seperti Wonder Woman memang selalu memiliki daya tarik tersendiri bagi para pengidolanya.

Wong Jowo wis kebacut luput. Unèn-unèn kok “sing waras ngalah”? Yèn mangkono iku wong édan bébas kluyuran. Sing kuwasa wong édan, sing duwé dominasi ya wong édan, sing berperan dalam kehidupan iki banjur kakèhan wong édan. Mayoritas édan!

Yèn ora ngédan ora keduman. Sing waras yèn ora gelem ngalah banjur mèlu-mèlu édan. Kang tundhoné dadi kaya jaman saiki iki. Akèh wong waras sing éthok-éthok édan, akeh kepalsuan, tumiba jamané jaman pasca kebenaran. Akèh hoax. Akèh plagiat/plagiator. Akèh pawarta-pawarta palsu kang dianggep bener. Akèh fakta kang jungkir-walik. Pseudosains.

Ing tlatah akademik ana réktor kena ing pecat amarga kasus plagiat. Ing kosok baliné, réktor mau banjur nuntut bales kanthi tuntutan kena ing pitenah. Ing tlatah hukum ana tersangka kang lolos ing tuduhan, kamangka kasusé wis jelas padhang jingglang cetha wéla-wéla. Ing tlatah pulitik samsaya manèh tambah ruwet. Sing nembé anget saiki, nemahi Sèptèmberan isu PKI njedhul ing pacelathon-pacelathon media sosial lan pawartan.

Pratéla pancèn bener apa sing naté dijangka dening Ki Jayabaya. Ramalan iku uniné kira-kira mangkéné:
“… jamané jaman édan,
sing ora édan ora bakal keduman
nanging sabeja-bejané wong édan ,
isih luwih beja wong kang éling lan waspada….”

Lha yèn éling lan waspada rak ateges waras? Yagéné kudu ngalah? Apa téga nyawang kahanan kang dikuasai déning wong édan, gendheng, sinthing, lan sapituruté? Kegilaan merajalela. Yèn ndelok kahanan patang puluh taun kapungkur kang kaya mangkana, wus cetha bédané karo telung puluh taun kapungkur. Banjur rongpuluh taun kapungkur nuli sepuluh taun kang pungkasan iki tambah suwé samsaya rusak kahanané. Sejatiné mbok manawa ora rusak, amung malih rupa. Luwih modhèren, kekinian.